Jak zwykle naszego bohatera czeka szereg misji do wykonania i jedno jest pewne, żadna z nich nie będzie szara ani nudna. Głównym bohaterem i sterowaną przez nas postacią jest niejaki Tommy, przybysz z Liberty City, który szuka zemsty po fatalnym spotkaniu podczas którego stracił mnóstwo pieniędzy i całą walizkę narkotyków.

Vice City okazuje się dla Tommy’iego prawdziwym rajem, w którym bez problemu odnajduje swoje miejsce. Z czasem upływu gry i przejściu kolejnych misji zdobywamy cenne doświadczenie jak i przyjaciół oraz wrogów, którzy również mają wpływ na wydarzenia w grze.

Gra jest naprawdę udana. Znajdziemy w niej wiele interesujących misji, których wykonanie całkowicie nas pochłonie. Dodatkowo w grze jest kilka nawiązań do gangsterskiego kina akcji. Podczas rozgrywki będziemy mieli możliwość zwiedzenia choćby domu słynnego Tonego Montany.

Podczas gry towarzyszyć nam będzie miła muzyka i oprawa graficzna. To wszystko razem sprawia, ze chwili spędzone przy Grand Theft Auto Vice City będą dla nas niezapomniane.

Ciekawostką, która niewątpliwie wyszła grze na dobrze jest fakt, że w tej części (w odróżnieniu od wszystkich poprzednich) możemy poruszać się motorami. Bardzo interesująco wygląda przemierzanie świata gry za kierownicą Harleya czy ścigacza, nie wspominając już o małym turystycznym skuterku. Następną pozytywną dla gry nowością jest możliwość zmiany stroju głównego bohatera na choćby garnitur czy stój do gry golfa, co jak można się domyśleć, wiąże się także z pojedynczymi misjami w samej grze.

Niewątpliwie to co najbardziej cechuje grę, to jej wyjątkowy i unikatowy klimat. Programiści przyłożyli sporą uwagę zmianom pogody i porom dnia. Wspaniale prezentujące się refleksy świetlne które odbijają się od wody podczas zachodu słońca czy krople wody spływające po naszym ekranie przy szybkiej jeździe samochodem dodają grze realizmu i atrakcyjności.

Podsumowując GTA Vice City zasługuje na gromkie brawa za niemal wszystko: grafikę, dźwięk, fabułę, grywalność i klimat. Rockstar Games trzyma „kondycję” ale do tego już wszyscy gracze zdążyli się przyzwyczaić.

Przede wszystkim, został zlikwidowany problem ogromnie długiego czasu ładowania się gry. Bywało, że zanim gra wczytała się nie jeden z nas mógł skoczyć do sklepu po kawę i pączki. Na szczęście mamy to już za sobą. Poprawie uległ też system walki, który oferuje nam jeszcze bardziej emocjonujące i widowiskowe pojedynki. Retusz przeszła także mimika twarzy, która już całkiem realistycznie oddaje nastroje bohaterów gry. Do gry dodano również nowe animacje Geralta, głównego bohatera w scenach dialogowych.

Fanom do gustu powinno przypaść przede wszystkim narzędzie do tworzenia własnych przygód. Dzięki temu sprytnemu elementowi możemy sami wykazać się talentem reżyserskim i zaprojektować swoją wersję przygód sławnego wiedźmina.

Oprócz tych wszystkich niezbędnych poprawek w grze nie zmieniło się nic. Ciągle widzimy tą wspaniałą, szczegółową, grafikę, ciągle słuchamy tych niesamowitych dialogów, które czasem nie jednego przyprawiają o dreszcze a innym razem wywołują niekontrolowany atak śmiechu. Ciągle mamy do czynienia z ogromną grywalnością i niesamowitą fabułą, jaka toczy się w grze. Tytuł serdecznie polecany dla wszystkich fanów przygodówek i gier RPG.

Powoli eksplorowałem teren. Odkryłem możliwość „przejmowania” napotkanych pojazdów. Były nieco nadsterowne ale jazda była przednia mimo to. Kolizje w GTA były dość niebezpieczne. Wystarczyła chwila nieuwagi by wjechać w inny pojazd bądź w budynek co skutkowało często kasacją auta. Pozwalały za to szybko się przemieszczać i dawały możliwość ucieczki przed policją. A ta zważywszy na moją profesję ganiała mnie często. W końcu byłem gangsterem i to nie byle jakim, gdyż wykonywałem przeróżne pracy dla różnych miejscowych capo. Pomagał mi w tym mój karabin, bazuka, colt oraz miotacz płomieni! A misje, które musiałem wykonać były naprawdę przeróżne, więc nie sposób było mi się nudzić…

Grand Theft Auto 2 wspominam bardzo miło. Polecam w nią zagrać, każdemu fanowi gier akcji bądź filmów gangsterskich.

Kolejną grą jaką uruchomiłem był Quake 2. Jeszcze dziś pamiętam tą znakomitą grafikę trójwymiarową. Zapierała ona wtedy dech w moich małych jeszcze płucach. Już po kilku minutach gry poczułem wyjątkowy klimat Quake’a. Był mroczny a za razem wciągający. Przedzierałem się przez kolejne etapy jak najszybciej się dało. Wrogowie padali jeden za drugim. W ten oto sposób spędziłem co najmniej kilkadziesiąt godzin swojego jakże cennego życia.

Starcie nr 3 nastąpiło jakiś czas po erze Quake’a. Wtedy to stanąłem na zielonej murawie by wygrać mecz z wrogą drużyną Arsenal. To było kilka minut po odpakowaniu świeżej jeszcze Fify 99. Twór gości z Electronic Arts mimo trudności jakie miałem wtedy ze sterowaniem moim teamem przypadł mi bardzo do gustu.

To tyle na razie. Za jakiś czas postaram się opisać więcej gier, które podczas mojego życia mnie zachwyciły.